Bir köyüm var benim, adı çağlayan
Fakirliktir burda beni bağlayan
Aklına düştükçe hergün ağlayan,
Ben Emür’üm, seni özledim köyüm

Ezedin bu köyün önceki adı
Hepsi de tanıdık, yoktur yabancı
Yok diyorlar köyün önceki tadı
Olmasa da sana dönecem köyüm

Ortaçukur bizim köyün girişi
Geriş son duraktır yok bir çıkışı
Kaba deresinin ılgın akışı
Çıkmıyor aklımdan, dönecem köyüm

Yağmur yağar, akar çangal deresi
Ben nerlere düştüm, bura neresi
Varsa eğer tanrının sana veresi
Nerde olsa verir, dönecem köyüm

Çok özledim köyü burnumda tüter
Arı kayasında keklikler öter
Çok kaldım burada, durduğum yeter
Pek yakında sana dönecem köyüm

Kışın kar güzeldir, yazın da dolu
Karakaya derler köyün sağ kolu
Güniye giderken kestiler yolu
Kesseler de sana dönecem köyüm

Yaz gelince durmaz hep eser yeli
Bütün bahçelerde açmakta gülü
Ayrılınca oldun sanki bir ölü
Gelip canına can katacam köyüm

Gerişe çıkmak zor, yolu çok yokuş
Kadın kız boş durmaz, işlerler nakış
Tüsmeğe çıkıp da köye bir bakış
Her şeye bedeldir dönecem köyüm

Genci, ihtiyarı, yaşlı kocayı
Ateş yanan evde tüten bacayı
Okulunda ders anlatan hocayı
Hepsini özledim dönecem köyüm..

Emür KARATAŞ

----------------------------------


Osman GÜLBEYAZ'dan ek...

Arabacı emür söyledi sözü
Bu yaban ellerde ağlattı bizi
Geçmiyor gurbetin baharı yazı
Kenan'ı da bekle dönecem köyüm