Öncelikle Gügümün başına gelenler başlıklı anının okunması rica olunur. Resimler: üstte anlatan ve olayın kahramanlarından Metin GÜLBEYAZ; altta diğer kahraman Niyazi GÜLBEYAZ.

Bizim "Güğüm" yalnız değildir. Çünkü hemen hemen aynı dönemlerde, aynı akıbeti yaşayan bir de bakraç öyküsü (yaşanmış) de vardır. Biliyorum bu anıyı bilen başkaları da var. Ama her nedense yazmıyorlar, ille de kösereyi hep bana tuturacaklar.

Bizim oralarda, özellikle eskilerde "Hanyana" gitmek modaydı. Sanki, günlük işine gider gibi, adam kalkar kahvaltısını yapar, filesini alır Oraya yollanır. (Aha Tuta, Aha Döke) anısındaki gibi. Güğüm olayının henüz belleklerde olduğu günlerdi. Her zamanki gibi ben de o gün "Hanyana" inmiştim. Bizim ilk uğrak yerimiz Mollu eniştenin kahvesiydi. Henüz erken sayılırdı.

Kahveye girer girmez sağ tarafa düşen duvarda askılıkta asılı birşey gözüme ilişti. İlk bakışta ne olduğunu anlayamadım. Dikkatli bakınca bunun yamyassı olmuş bir bakraç olduğunu farkettim. Bir bakraç bu duruma ancak Niyazi eniştemin marifeti ile gelebilir, üstelik güğüm olayı da yakın bir geçmişte yaşanmıştı diye düşündüm. Bakraçı aldım ve Mollu eniştenin de henüz evde olduğunu öğrendiğimden bir alt kattaki eve indim. Mollu eniştenin arkası dönüktü ve çay kahvaltısı yapıyordu. "Ula enişte, haydi halama kızdın, güğümü yamyastı ettin, habu zavallı bakraçtan ne istedin?" diye sordum. Eniştem şöyle hafif yan dönerek, bana ve elimdeki bakraca bakarak "Ula herşeyi ben mi dövüyorum" diye çıkışınca ordan nasıl kaçtığımı hatırlamıyorum.

Dışarı çıkınca, benim oraya inmemi ve belki nasıl bir hışımla karşılaşacağımı merak edenler takımı bekleşiyorlardı. Belki de eniştemin meşhur "kürek" taarruzundan nasıl kurtulduguma şaşıyorlardı.

Meğer bu "bakraç"ın başına gelenler ayrı bir hazin öyküde gerçekleşmiş. Rahmetli Ethem Kırdemir"in seferden men bir otobüsü vardı. Fındık aylarında onlar İnbaşı denilen yere giderlerdi. İşte bu bakraç orada otobüsün altında kalarak o hale gelmiş. Ne bilem ben?

Metin Gülbeyaz