Resimler: Üstte, anlatan Metin GÜLBEYAZ; altta, anıdaki vukuatı gerçekleştiren Niyazi GÜLBEYAZ.

Bir gün Asiye halam güğümünü alarak Menteşe Pınarı'na doldurmaya gider. (Menteşe Pınarı Orta Mahalle'dedir) Halam güğümünü dolması için pınara bırakarak, hemen pınar önündeki kardeşi Mehmetlere (Gülbeyaz) uğrar. Halam hoşsohbettir, sohbet ederken suya geldiğini de unutur. İkram edilen dibleği yemeğinden de atıştırmaya başlar. Bu arada bizim enişte de yorgun argın eve döner, çünkü akşam olmuştur. Doğal olarak karşılanmayı ya da en azından evde halamın olmasını ummaktadır.

Derken (Mollu enişte) halamı aramaya çıkar. Kaynı Mehmetlerde olduğunu anlamakta gecikmez. Oraya gidip, halamı paylamayı da göze alamaz (herhalde) ve güğümün kendilerine ait olduğunu bildiği için onu alır, alır da girer yola... Eline ne geçirdiyse, keser mi desem, çekiç mi her neyse... Güğüme vurmaya başlar. Eşek sudan gelinceye, sinirleri yatışıncaya kadar güğümü döver. Zavallı güğüm, artık güğümlükten çıkmış, hanım çantası gibi birşey olmuştur.

Olayın geçtiği akşam çevreden gürültüyü duyanlar olmuştur ama ne olduğunu anlayamamışlardır. Kimisi köye kötü çalan bir davulcu geldi sanmış, kimisi seyyar kalaycı ustası, kimileri de ay tutulması oldu da teneke çalınıyor sanmış. Ama olayın bir canlı tanığı vardır; bizim Adem Hoca tam o sırada ordan geçmektedir. (Onun lise yılları olsa gerek) Karanlıkta tam olarak fark edemez ama elinde çakmak birşeyler aramakta olan birinin olduğunu anlar. Bu; karanlıkta güğümü kaybeden, onu bulmaya çalışan Niyazi eniştedir. Kimbilir bulursa, ona daha ne işkenceler yapacaktır! Belki de güğümün başına gelen talihsiz olay, çok geçmeden suların evlere alınmasına ve artık güğümle su taşınması olayına son verilmesine neden olmuştur.

Anlatan: Metin GÜLBEYAZ

Not: Hikayenin devamı da var (Şevki GÜLBEYAZ'ın anlatımı ile yakında...)